Finished with my woman 'cause she couldn't help me with my mind...

Καθε φορα που επισκεπτομαι τον εν λόγω ιστότοπο, νιωθω μια στυγερη ανατριχιλα να ανεβαινει στην σπονδυλικη μου στηλη, ενα δεος με ονομα και ουσια που κατ'εφημησμον λεγεται τεχνη. Εγω το αποκαλω οξυγονο, μια μικρη ανασα ευδαιμονιας που συνηθως διαρκεί κανα μισαωρο , οσο κανει δηλαδή μια αναρτηση να γεννηθει, να αποκοπεί και στην συνεχεια να ακολουθησει την δικη της προσωπικη πορεια, το παιδι που αγαπω μεχρι να γεννηθει και αμεσως  μετα εμβαθεινει την αδιαφορία που νιωθω τοσο για αυτο οσο για τα αδελφια του. Μια νοσηρη κατασταση που ο καθε φιλοτεχνος ονομαζει τοκετο, δημιουργια.Εγώ του δινω ομως ονομα ξενο μιας και κοιτω να απαλύνω και ετσι για λιγο να γεμισω την τρυπα , το εκ γενετης κενο που κυριαρχει στο στηθος, και εκ μεσου κάποιας φαυλης δημιουργιας να αναγενηθω απο σταχτες που δεν ειναι δικες μου.Νοσηρες καταστασεις που ουρλιαζουν αναμεσα στους κροταφους μου και ζητουν μια προσοχη απαραμιλη. Ξερω γαματο ε; Και χωρις αλλες υπεκφυγές ειμαι μονός πανω στην σκηνη, ο ψυχαγωγος σας για απόψε αγαπητέ αναγνώστη.Κινω τα νηματα των δικων μου χεριων και παιζω τον ρολο μου στο ασυνθετο τουτο χαος που λεγεται ζωη. Κωνσταντινος εκ σχεδιασμου, μια σκοτεινα ονειρευομενη μαζα που κινητε αναμεσα στις λεξεις και αποσκοπει στην ησηχα του σπιτιου. Αν και αυτο δεν με αναγνωριζει εγω το ζητω και μονο για εκεινο γραφω και μιλω.Ενα σπιτι με γευση αρωμα και αισθηματα. Το δικο μου σπιτι. Και ετσι γυρνω, γυρω γυρω τριβελιζω την αναγκη οπως με τριβελιζει και εκεινη και σαν πυρετος νωχελικος μου στερει το δεος μου για  ζωη και στολιζει με μια χαρακτηριστικη απαθεια το προσωπο,μου δενει μια πενα στο χερι και σηκωνει καθετα το μπουκαλι για εμενα. Η πολυποθητη κυρια που αγαπω και με επισκεπτεται καθε βραδυ στις 00:24. Τακτικη και αναιδης εισβαλει παλι στον λογισμο μου και ασελγει στην ηθικη που κρυβεται μεσα μου , με ανυψωνει και με δενει στην μαγεια της, στον θορυβο της φωνης μου κρυβει τα λογια της και με αφηνει μοναχο οποτε την χρειαστω, μια συζυγος που δεν μου ειναι πιστη την μοιραζομαι και κοιτω τον εαυτο μου να την κλεβει απο μενα... Κοσμικες στιγμες που ομορφα χανονται...

Με λενε Κωνσταντινο, ειμαι 18 και επισης ειμαι ηλιθιος και μεταδοτικος...

Tie around me like a silver knot...

Ας σηκώσουμε λοιπόν κούπες και ποτήρια σε ότι μένει ακίνητο, σε ότι αλτρουιστικά αναμένει τους αγέρηδες κάθε εποχής, είτε αυτό ακούει στο όνομα ενός ποιοτικού λαϊκισμού είτε σε μια αξία που χάνεται κάθε ώρα και λεπτό που ρυθμικά πνίγεται στα ρολόγια μας. Γιατί ίσως να ειναι Μόνo αυτό που αξίζει εν τέλει, ίσως τελικά να αξίζει μονο ο φιογκος που εμεινε μοναχος και δεν ελυσε τον ορισμο του για μια σαπια κοινωνια που τον ηθελε χυμα και ατσαλο στουσ καιρουσ. θελησε να τσαλακωθει, να ααποστασιοποηθει αλλα δεν θελησε να λυθει και να γινει το επομενο κυματακι στην παραλια του super paradise. Γιατι ισως να ειναι τουτοι οι καιροι που το αλλιωτικο και τ'απ'αλλου φερμενο ( οπως ειπε και αλλωστε ο Ελυτης) ειναι κατι για το οποιο ο κοσμος δεn ειναι ετοιμος. Και γiα τι ειναι ετοιμος πια αυτη η ταλαιπωρη κοινωνια; μιας και τσαλαβουτησαμε στην εξελιξη και στην προοδο ισοπεδωσαμε τους παντες, και μειναμε εμεις οι λιγοι, οι λιγοστοι , να φερνουμε γυρω γυρω τα κορμια μας σαν σε ταινια τυπο ζομπι, χολυγουντιανη και κακογουστη. αλλα ολα αυτα ειναι περιττα, ειναι περριτες οι κραυγες και τα συνθηματα, λες και ο κοσμος θα ακολουθησει μια καρικατουρα σαν και μενα τοσο απλη και τοσο γραφικη οσο και ο stickman που ελοχευει πισω απο τις κουρτινες nο4 και μουτζουρωνει τις σκεψεις του απανω σε ενα παλιο μπλοκακι που καποτε και αυτο με την σειρα του θα ξεχαστει στην θαλπωρη της αγνοιας που με τα μουτρα εχουμε πεσει... αγάπαμε για να μαγαπας, και οχι γιατι το αξιζω, ετσι;

Με λενε Κωνσταντινο ,ειμαι 18 και μαρεσει να δενω φιογκους...

Rain blown away...

Ποιοι να ειναι αυτοι που μισουν την βροχη; Αυτοι που πνιγουν τις ελπιδες τουσ για ευδαιμονια στην βαρετη και καθιερωμενη πια εμφανηση του ηλιου; Ποτε δεν μου αρεσε το πρωι. Παντα ειχα πραγματα να κανω μικρα βαριδια που με τραβουν , με γειωνουν και με αναγκαζουν να αφαιρουμε και να ειμαι φαινομενικα χαζος στα αδαη βλεμματα που περα απο βλακεια και εξυπναδα βρισκουν τα ανεξερενητα γκριζα υδατα των συμπλεγματικων συμπεριφορων που τοσο αγαπω. Σημερα ομως βρεχει, δακρυζει ο ουρανος, και ξεπλενει καπως πιο δυνατα , ολα τα χαμογελα που μου εχουν ξεμεινει. Απο μικρος εβρισκα τον λογισμο μου στην βροχη, στις ατσαλες και πανομοιτυπες σταγονες που βρικσουν το νοημα τους πληγωνοντας την γη , ετσι οπως μονο αυτες ξερουν , ρομαντικα και τελεια. μια τελειωση τοσο καθημερινη και συνιθησμενη στα ματια μας που το ερωτικο στοιχειο που την διαπωτιζει ειναι μπαναλ και κλισε. Ολως τυχαια ομως μαρεσουν και τα κλισε. Δεν ειναι τοσο η κοντρα που μου αρεσει απενταντι στο αλλοιωτικο και τ'απ'αλλου φερμενο οσο το συναισθημα οτι  γινομαι ενα μοναχο εμποδιο αναμεσα στην γη και τα στοιχεια. Προσθετω ανωριμες και παιδκες ερμηνειες στην υπαρξη μου για να μπορεσω να την διατηρησω. Τα ψεματα οι βομολοχιες , οι λεξεις , αχ οι λεξεις, χαρά,αγάπη,πίστη,ιδανικό!Λέξεις χορεύουν όπου σταθώ,που ξέρω,που περιμένω,που απορώ.Λέξεις είναι όλα και μήπως λέξη δεν είμαι και εγω;

Με λενε Κωνσταντινο, ειμαι 18 και δηλωνω λατρης του υγρου καταθλιπτικου στοιχειου.

Uninvited

Σε μια ανατριχίλα που ταλανίζεται στα μάτια μου περνάνε οι μέρες. Σαν βίαιο, βάρβαρο μπαλέτο που σιωπηρά κρύβετε σε σκιές που δεν έχουν όνομα, δεν ακούν σε καμία προσταγή και δεν γνωρίζουν καμία υποταγή σε φάσμα ανθρωπινό σαν μια ανάγκη που αντηχεί στα κόκαλα μου και ψιθυριστά μου απαγγέλλει τις δικές της προσταγές, μου επιβάλλεται και νωχελικά με τέρπει, ανιαρή και ακάλεστη, με κρύβει στο  σεντόνι της σκοτεινά ονειρευόμενος και με απορία στην διάθλαση να ψάχνω όποιον λογισμό μου έχει ξεμένει. Την νιώθω πάλι να τυλίγει τα παιδικά της χέρια γύρω μου, να με καλεί σε ένα υγρό κουτί ,να αφεθώ στην φρίκη της ομορφιάς της: μιας ομορφιάς τόσο διττής, άψυχης, ανίερης που βυθίζει στον άτσαλο, βιρτουοζικο χορό της μια αίσθηση τόσο εθιστική που τσούζει τα μάτια μου και αγγίζει ερωτικά σχεδόν τις πιο βαθιές πτυχές μου, και από εκεί με κρατά, το έμβλημα μιας σκοτεινής επιθυμίας που γύρω γύρω γυρνά στην σκέψη μου σαν να ψάχνει τον ορισμό της τριγυρίζει, μια συνάφεια που αρνούμαι να της δώσω ύλη και αξία γιατί την φοβάμαι. και στην σκέψη μου μοναχά αφήνω τέτοιου είδους συζητήσεις, εσωτερικές, ενδοτερες, σκέψεις που στο μισοκοιμισμενο μου κεφαλι τραυλιζουν την αναγκη μου για μια ταυτοτητα, για εναν δικο μου ορισμό , για μια δική μου συναφεια. Ποιος ειμαι, τι ειμαι και που παω; Δεν ξερω. Δεν ξερω ακομα.Εελπίζω. Και ανοιγω διαπλατα τις πορτες σε αυτο, το τερας που κρυβεται στην ντουλαπα και δειλος σαν ειμαι, σιωπω και αποκοπτομαι οταν ειναι κοντα. Δεν βγαζω μιλια. αφήνω τον λυκο μου να τραφει απο την ψυχη μου και αντι για αγχομενος παρατηρω γοητευμενος το μεσα μου να βγαινει στην επιφανεια, μια κρυμενη ηδονη που κυλα απο τα χερια μου ετσι οπως γινονταν καποτε. Ετσι οπως θα γινεται μολις παρω μια σφιχτη αγκαλια το τερας που κρυβεται και κατοικει στην τσεπη μου και τρεμαμενος αποδεχτω το πενιχρο που συνεπαγεται με το πετσι μου, το πετσι που τοσο με περιοριζει, καθε μερα και πιο πολυ.
Με λενε κωνσταντινο, ειμαι 18 και μ'αρεσει να δαγκωνω...

...like a rainbow...

Σήμερα ήταν μια όμορφη μέρα. Ίσως  φανεί πεσιμιστικό αλλά τολμώ να πω πως είχα αρχίσει να ξεχνώ τις όμορφες μέρες. Ήταν μια μέρα αγνή, όχι  άδεια, όχι διαφορετική, απλά όμορφη. Έτσι όπως μονό μια όμορφη μέρα ξέρει να είναι χωρίς να ξεκινά κάπως φαντασμαγορικά όπως θα τις άρμοζε. Με πρώτο πρωινό πλάνο το χέρι μου που θολό και μουδιασμένο έτριβε σχεδόν ακούσια το πρόσωπο μου ξεκίνησε ο καθημερινός κοινωνικός μου στίβος μα δεν ήταν οι εικόνες, ήταν το μαγικό της φορτωμένης μου σκέψης που ταλάνιζε με έναν απρόσμενο και παλιό σχετικά τρόπο τα όνειρα μου. Ακόμα τρεμάμενος από το πυρετώδες κλίμα των γιορτών  έφερα το αγουροξυπνημένο βλέμμα μου πάνω από μια κούπα καφέ γιατί δεν ανοίγει το μάτι στις 9 το πρωί αλλιώς πια. Και όμως δεν ήταν ο ίδιος καφές που ήταν πριν κανα δυο μήνες. Ήταν το ίδιο πικρός το ίδιο μισοβρασμένος μα έδινε μια συνάφεια στις σκέψεις μου και με την καφεΐνη να γυρνά σαν παιδί σε sugar overdose στο νευρικό μου είδα από νωρίς το γλυκό της μέρας τούτης. Μην βαρεθείτε και μην ζηλεύεται, γιατί εγώ θα συνεχίσω να μονολογώ για αυτήν την ημέρα. Γιατί με την απώλεια αυτών των ημερών είναι που εκτιμάς ένα γνήσιο χαμόγελο που θα ξεφύγει από τα χείλη σου όπως παλιά. Τότε που δεν τα εκτιμούσες, θυμασαι; Θυμάμαι να λες και να λυπάσαι για τις στιγμές που ήταν για σένα μα χωρίς εσένα...και ήταν ένα τρεμάμενο πλάνο που με συντρόφευε όλη μέρα, όχι κάποιο τοπίο η κάποια τρελή κατάσταση που έζησα κάποτε, αλλά μια πιο ήρεμη χωρίς ήχο,  ένα  πλάνο σε μια αόριστη επανάληψη συνεχώς να παίζει στο μυαλό μου και χωρίς να θέλω συνειδητά γέλασα για πρώτη φορά μέχρι δακρύων μετά  από  πολύ καιρό, όχι με κάτι ή κάποιον , ούτε με καμιά μαλακιά στο δίκτυο. Γέλασα αυθεντικά όπως γέλαγα κάποτε και δεν μπορούσα να σταματήσω αυτήν την τρελιάρικη κατρακύλα γιατί ήταν η μονή που σε αντίθεση με την κλασσική γνώριμη, ήταν πάντα αργοπορημένη στα ραντεβού μας. Και σαν φτωχός παρατηρητής έπιασα τον εαυτό μου να μην βαριέται για τίποτα ούτε για τις δουλείες μου ,ούτε για τις αγγαρείες που έπρεπε να μου επιβάλω πια ,ούτε για τίποτα. Έγιναν  όλα με ένα αυθεντικό χαμόγελο που με στόλιζε όλη μέρα, ένα χαμόγελο εσωτερικό που τόσο μου είχε λείψει.
Μια ανάγκη να είμαι χαρούμενος χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο αλλά με μόνον άξονα μια κατάσταση που τόσο καιρό βασίλευε ανάμεσα σε μένα , στο μαξιλάρι μου και έναν τσιγκούνη Μορφέα. μια κατάσταση αξιοζήλευτη.
Με λένε Κωνσταντινο  ,είμαι 18 και σήμερα πέρασα την όμορφη εκδοχή της ρουτίνας μου...

My Lenor...

Εκτός Αθηνών και χωρίς συντρόφια με βρήκε το χαρμόσυνο βράδυ της Παραμονής να έχω δέσει τις ελπίδες μου στην ουρά μιας υπνηλίας που τακτικά πια με καταλαμβάνει στερώντας μου έτσι ασύστολα και λίγο προκλητικά πια το δικαίωμα μου να αρμενίζω μονάχος μεταμεσονύκτια. Και με στοργή αγκάλιασα τα εναπομείναντα λεπτά ησυχίας χωρίς κάποιο στόχο χωρίς και χωρίς λογισμό έκατσα στην καρέκλα του γραφείου μου για να εκμαιεύσω μια ακόμα ανάρτηση καθώς οι περιστάσεις του τελευταίου καιρού δεν μου το επέτρεπαν. Σέρβιρα λοιπόν στην αφεντιά μου ένα ποτό,  και άφησα όπως παλιά τις σκέψεις μου να κυλήσουν στο ‘’χαρτί’’ ή στην δίκια μας περίπτωση στην οθόνη. Αυτή ήταν μια παραμονή που άρμοζε σε μένα.. λίγο πιο solo παρότι συνήθως να αφήνομαι έτσι όπως σχηματιστικά μια ασύμμετρη ουσία απο ιδέες και ταλέντο , χωρίς στόχο χωρίς πλοηγό ξεχασμένος από ιστορία και ανθρώπους να γραφώ και να γραφώ. Μόνο που το σήμερα είχε μια άλλη γεύση. Είχε μια γεύση που δεν ήταν αλκοόλ, μα με μια ερεθιστική και μεθυστική ουσία περά από κατανόηση άλλων. Μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα σε μούσα και δημιουργό που μόνο κάποιος με ανάλογες ασχολίες μπορεί να ασπαστεί και να εκτιμήσει. Ποιος όμως μπορεί να πατήσει δυνατά πόδι κάτω και να πει τι απαρτίζει την έννοια της ‘’μούσας’’; Και εκεί κόλλησα πριν 1-2 χρόνια όταν σαν σήμερα σε μια διαφορετική παραμονή μου τέθηκε το ερώτημα αυτό , στο όποιο θεώρησα σωστό  να δώσω μια αρκετά πομπώδη απάντηση με λέξεις και στοχασμούς περιέργους θέλοντας έτσι να δώσω μια πληρότητα που δεν άρμοζε αρκετά στην άγνοια που επικρατούσε εκείνη την στιγμή μέσα στο κεφάλι μου. Και αν θυμάμαι καλά ο συνομιλητής μου γέλασε και όχι με κάποιο σαρκαστικό τρόπο αλλά όπως γελάμε εμείς όταν ακούσουμε ένα έξυπνο ανέκδοτο που ξέρουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει. Και χωρίς υπαινιγμούς μου χάραξε μέσα μου έναν λόγο που θα θυμάμαι ακόμα και όταν θα παίζω πόκα με τα υπόλοιπα γερόντια στο τοπικό ΚΑΠΗ :’’ Πιτσιρίκο, κόψε τις μαλακιές, γιατί κάνεις μπαμ από τα 200μ. ότι νιώθεις ότι μιλάμε για νεράιδες’’. Θυμάμαι πόσο είχα προσβληθεί αλλα μονο αρκετο καιρο μετα καταλαβα ποσο δικιο ειχε όταν ελεγε ότι δεν ξερω γιατι μιλώ. Κι όμως κληθηκα και εγω σαν χρηστης της τεχνης να αναρωτηθω από πού ερχονται αυτά που εγραφα μέχρι τότε… να δώσω λίγο νόημα σε όλο αυτό. Και μια μέρα γνώρισα αρκετά απρόσμενα την μούσα μου. Την δική μου προσωπική μούσα που μόνο εγώ μπορούσα να διακρίνω σε εκείνα τα μάτια που χτενίζουν ακόμα και σήμερα την ψυχή μου το θεϊκό στοιχείο της επιρροής της πάνω μου. Και στα δικά μου φαίνονταν η βλακεία που κατοικεί μέσα σε όλους τους ανθρώπους. Η ιδία βλακεία που θα ένιωθε κάνεις αν άγγιζε το τέλειο και ακόμα δεν ήταν έτοιμος.
Mην με ρωτήσετε πώς και συνεπώς μην με ρωτήσετε γιατί, γιατί να είναι η εν λόγω κυρία εκείνη που ακόμα και μέσα στην απουσία της κινεί πάντα το χέρι μου και δίνει πνοή στις λέξεις για μένα. Μην ψάξετε να βρείτε το γιατί με πόναει όσο μπορεί. Μην με  ρωτήσετε πως το κάνει… απλώς δείτε την να γελά , κατακλυσμένη από ντροπή για τα βλέμματα που τις ρίχνω ενίοτε. Μην ψάξετε να βρείτε γιατί. Γιατί έτσι… γιατί απλά δεν μπορώ να την αποφύγω με έλκει όπως έλκει ο ήλιος την γη... με έλκει οποιαδήποτε καταστροφή, οποιαδήποτε χαρά και κάθε χάδι από το δικό της χέρι…
Με λένε Κωνσταντίνο, είμαι 18 et c’est ma cadeau pour toi ma seule muse…

''Allow me to be frank at the commencement: you will NOT like me''

Σχεδόν βασανιστικά όλες αυτές τις μέρες αναβόσβηνε ο κέρσορας στην οθόνη μου και τολμώ με ευλάβεια να πω πως έβγαζε μια απόκρυφη ανάγκη μου να κάτσω μπροστά στην οθόνη μου και να γεννήσω άλλη μια ''ανάρτηση''. Και ένα βραδύ σαν αυτό, και μετά από πολλούς σχολιασμούς πάνω στα εν λόγω κείμενα, άλλους θετικούς , άλλους αρνητικούς, και άλλους αδιάφορους  θέλησα να δώσω λίγο από το δικό μου κομμάτι νου σε όποιον τυχόν ανακηρύξει τον εαυτό του αναγνώστη των κειμένων αυτόν διαβάζοντας τα. Ανα τους αιώνας  οι καλλιτέχνες εκτελούσαν το χρέος τους στους ανθρώπους θέλοντας να εξευμενίσουν το πιο αδυσώπητο θηρίο απ'όλα. Και δεν μπορώ να πω με σιγουρια ότι σήμερα Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010, τετρακόσια χρόνια μετά τον William Shakespear, και 150 χρόνια μετά τον Charles Baudlaire,  οι εν λόγω κύριοι, παρα τις φιλότιμες και μοναδικές προσπάθειες τους κατάφεραν κάτι. Αναλογίστηκε κανείς γιατί σε μια εποχή που η τέχνη αποτελεί πολυτέλεια αχρείαστη συνεχίζουν να υπάρχουν καλλιτέχνες; Και συγχωρήστε με αν σας μπέρδεψα με την χρήση του όρου καλλιτέχνης, αναφερόμουν στέγνα σε αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους που χάνονται στα νήματα μιας κοινωνίας που απορρίπτει επιδέξια κάθε τι το ποιοτικό και άξιο προσοχής προσηλώνοντας τα μέλη της στην ανάλωση μέσα σε οικτρά ονειροκούτια και απρόσωπα διαδίκτυα όπως αυτό στο όποιο βρίσκομαι αυτήν ακριβώς την στιγμή. Στην ίδια κοινωνία που πριν 2400 χρόνια πότιζε κώνειο αυτούς που δεν αρέσκονταν στην στυγερή ανάπαυση. Στην ίδια κοινωνία που μετά από χιλιάδες χρονιά προσπαθείας καθιέρωσε στον εαυτό της ένα καθεστώς ανούσιας sit comedy, που τρόμαξε τόσο πολύ τα μελή της ώστε να αφήνουν τα ανθρωπάκια στο κουτί εκείνο να κάνουν τα κουμάντα και να ζουν την ζωή για εκείνους. Εμείς  τότε ήμασταν κάπου πειράζοντας την φύση για να δούμε  ποσό  αντέχει ή σε κάποια πίστα να κόβουμε βόλτες στα γαρίφαλα πνίγοντας την αξία μας στην ''διασκέδαση''. Με μια και μονό λέξη ,που αν και άκουσα πρόσφατα , ήξερα ότι θα μου χρησιμεύσει αρκετά στα χρόνια της ζωής μου, 'Κοπροδιαιτοι''.
   Μην με ρωτήσετε γιατί είμαι εδώ, γιατί γράφω και τον χρόνο μου ίσως να χάνω με το να προσπαθώ. Δεν το κάνω για σας, μα για μένα.Είμαι εδώ γιατί θέλω τόσο να κάνω κάτι με νόημα που υποκύπτω σε αυτό το ανώνυμο και απρόσωπο μέσο. Κάποιες φορές νιώθω άσχημα που πατάω στα ιδανικά μου και στα πιστεύω μου για ένα κομμάτι ανάσας, μιας και με κάθε λέξη που βγαίνει από τα χέρια μου νιώθω το στήθος μου λίγο ελαφρύτερο. Γιατί έτσι, νιώθω ότι ίσως από τους 2 , τους 10, τους 100 που θα μπουν εδώ θα αντιληφθούν ότι κάτι πάει άσχημα με αυτό το κομμάτι γης που πατούμε και ονομάζουμε πατρίδα. Γιατί όταν ''γράφτηκα'' στην όλη ιδέα της τέχνης, ίσως και να ήξερα ότι κάποτε θα έκανα και εγώ την απόπειρα μου να χαστουκίσω την ανοησία με όση δύναμη έχει ξεμείνει. Και έτσι αποφάσισα να αλλάξω το στυλ εισαγωγών αυτής της σελίδας όταν τα σχόλια που μου έγιναν αφορούσαν την έλλειψη νοήματος και ότι δεν βάζω τον εαυτό μου εδώ. Δεν έψαχνα κάποιον να του είμαι συμπαθής , ούτε έναν τρόπο να ξεγυμνώσω τον εαυτό μου σε τυχάρπαστους αναγνώστες, και σαφώς δεν κυνηγάω καμία επιβεβαίωση. Θέλοντας να αγγίξω την ανάγκη σας για νόημα ,αυτό θα δώσω στις οθόνες σας όσο μου επιτρέψετε.
Με λένε Κωνσταντίνο, είμαι 18 και όπως είπε και o Johny Depp ( στον ρόλο του john wilmot),                '' επιτρέψτε μου να είμαι ειλικρινείς κατά την εισαγωγή: ΔΕΝ θα με συμπαθήσετε.''